حضرت صلّى اللّه عليه و آله سه جملهء ديگر هم افزودند : يكى اينكه : قتال و مقاتله با مؤمن و كشتن او كفر است [ كنايه از شدّت عقاب او و كفر عملى است ، كه در آيهء شريفه هم فرموده : وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ . ] ديگرى اينكه : خوردن گوشت مؤمن معصيت است . [ يعنى غيبت مؤمن كه قرآن از آن به اكل لحم تعبير كرده و فرموده : وَ لا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضاً أَ يُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتاً ؟ فَكَرِهْتُمُوهُ . . . سوّمى اينكه : حرمت مال مؤمن مانند حرمت خون او است « 1 » [ و همانطورى كه كسى حق ندارد بدون مجوّز شرعى به جان او آسيبى برساند و خون مؤمنى را بريزد ، هكذا كسى حق ندارد به مال مؤمن ضرر برساند و در آن دخل و تصرّف نمايد ، مگر با اذن و رضايت و طيب نفس مؤمن . ] 2 - سكونى از امام صادق عليه السّلام روايت كرده : حضرت فرمودند : رسول خدا فرموده : سبّاب [ صيغهء مبالغه است ، و يا مصدر به معناى اسم فاعل است ، و شايد سابّ بوده و اشتباه از راوى است . ] و دشنام‌دهندهء مؤمن ، مانند كسى است كه مشرف به هلاكت باشد ، و در آستانهء سقوط و نابودى است . « 2 » [ از اين حديث تحريم سبّ را نتوان استفاده كرد ، زيرا اوّلا شايد سبّاب صيغهء مبالغه باشد ، در نتيجه مراد ، كسانى هستند كه كثير السبّ مىباشند و شغلشان سبّ است ، پس هرسبّى را شامل نيست ، ثانيا فرموده : كالمشرف على الهلكة يعنى در شرف هلاكت است ، نه اينكه هالك و مستحق هلاكت باشد ، و اين تعبيرات در مورد مشتبهات نيز به كار مىرود كه : و من ارتكب الشبهات وقع فى المحرّمات و هلك . . . يا المعاصى حمى الله و من رعى حولها يوشك ان يقع فيها . . . ]

--> ( 1 ) وسائل الشيعه ج 8 ، ص 610 ، باب 158 ، من ابواب احكام العشرة ، حديث / 3 . ( 2 ) وسائل الشيعه ج 8 ، ص 611 ، باب 158 ، حديث / 4 .